مقالات مدیر مسئول

نخبه کشی

البته مصادیقی که صدر این مرقومه عرض کردم در سطح بسیار بالا و مهمی است که هم تاریخ به خوبی آن را گواه می کند و هم هنوز ملت حسرت عدم بهره مندی کافی از اندیشه های ژرف و قدرت و توان برتر آن ها را به دل دارد. اما متأسفانه گویی این امر به عنوان یکی از فرهنگ های ناصواب از گذشته های دور وجود داشته و تا کنون نیز ادامه یافته است. با وجود این که بارها رهبر معظم انقلاب در دیدارها و مناسبت های مختلف با دانشجویان، کارگزاران و نخبگان کشور بر اهمیت حمایت از افکار برتر و جوانان شایسته تأکیده داشته اند باز هم تا حصول یک باور در میان آحاد جامعه خصوصاً عناصر تصمیم گیرنده در جایگاه های مدیریتی فاصله بسیاری داریم. کافی است به سازمان های دولتی مراجعه کنید. با کمی پرس و جو به خوبی در خواهید یافت بسیاری از نخبگان سازمانی و یا افرادی که صلاحیت های بیشتری دارند به دلیل عدم بهره مندی از ارتباطات خاص و یا به دلیل آن که اهل تبلیغ خویش نبوده اند جایگاه مهمی نداشته و از حضور در مناصب تصمیم سازی و تصمیم گیری محروم هستند. آن زمان که ژن های خوب متولد شد و داماد گماری و باجناق سالاری و سایر انتصابات منسوبین عمه و خاله و یا رفقا و احزاب در سازمان ها مرسوم گشت در واقع نخبگان و برگزیدگان سازمان ها به حاشیه رانده شده اند و حتی از دور هم دستی بر آتش ندارند. البته این امر در دولت های مختلف دارای شدت و ضعف متفاوتی بوده است اما چون به صورت فرهنگی مرسوم به عنوان جزیی از روندهای سازمانی ما مبدل گردیده است تشخیص مبادی و ریشه کنی آن به این سادگی ها نیست. آدم ها ملون و حزب باد که هر روزی سر یک سفره می نشینند و با گروهی در پیمان هستند شاید برای مدت کوتاهی در پستوهای سازمانی چراغ خاموش باشند اما آن چنان هوشمندانه مترصد فرصت می نشینند و با کوچکترین روزنه ی نفوذی خود را مجدداً به جایی می رسانند که شایستگی اش را ندارند. و این رسم مألوف و آزار دهنده علاوه بر این که سبب سواستفاده آن ها از موقعیت های مدیریتی می شود باعث هرز رفتن استعداد نخبگان و شایستگان نیز می گردد. مسأله سوزناکی که امروز سبب آسیب فراوان به نظام اداری کشور گردیده و بروز ناکارآمدی های فراوانی را به همراه داشته است. هر چند دولت سیزدهم این معضل را درک کرده و با راه اندازی سامانه هایی همچون یاران رئیسی ادعای بر هم زدن این رسم غلط را دارد اما به نظر می رسد تحقق این امر نیازمند ساز و کارهای اجرایی کاراتر، گسترده تر و با قدرت و سرعت بیشتر است. همچون برق و باد فرصت های مدیریتی می گذرد پس باید به دقت از منافع آحاد جامعه و مردم محافظت نمود، نخبگان سازمانی را شناسایی کرد و آن ها را در معرض کارهای مهم و اساسی در حد لیاقت و توانایی خودشان قرار داد. مناصب مدیریتی همچون جامه ای بر تن افراد است که نه فراخ باشد زیباست و نه تنگ و کوچک آراسته!

منبع: هفته نامه نخست، پنجشنبه 23 دی 1400، شماره 905

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *